kachasamon

ปี 2009  เข้าสู่ช่วงเศรษฐกิจที่ย่ำแย่  หลาย ๆ บริษัทได้ปลดพนักงานออกมา  ข่าวปัจจุบันมีคนว่างงานมากขึ้น  ซึ่งมีผลกระทบแน่นอน  คนว่างงานมากขึ้น  สภาพคล่องในการจับจ่ายมีน้อยลง  เกิดอาชญากรรมมากขึ้น  อย่างไรก็ตาม  สิ่งต่าง ๆ ที่ส่วนมากมักจะเกิดขึ้นก็ยังมีสิ่งที่ตรงข้ามเสมอ  เช่น  มีโอกาสในวิกฤติ  ซึ่งสิ่งนี้ก็คงต้องหากันเอาตามความถนัดส่วนบุคคล  และสิ่งหนึ่งที่จะรับมือได้  คือความอดทน  อดทนที่จะต่อสู้  อดทนที่จะลำบาก  และอดทนที่จะไม่หน้ามืดตามัวเห็นกงจักรเป็นดอกบัว  ไปประกอบอาชีพอันที่ต้องเบียดเบียนผู้อื่น 

ยิ่งกว่านั้นความไร้เสถียรภาพทางการเมืองไทยยิ่งเสริมแรงให้ประเทศตกอยู่ในสภาพย่ำแย่มากที่สุด  ส่งผลต่อความน่าเชื่อถือในการลงทุนของชาวต่างชาติเป็นอย่างมาก  เพราะปัจจัยหนึ่งในการพิจารณาในการลงทุน  นั่นคือ  ความมั่นคงทางการเมือง  ซึ่งต่างชาติได้ยึดถือเป็นปัจจัยที่สำคัญในการพิจารณาเสียด้วย

ในวงการนักแปลอิสระทั้งหลายเฉกเช่นที่ดิฉันกำลังทำอยู่ไม่อาจหลีกเลี่ยงผลกระทบนี้ได้เลย  อันเนื่องมาจากกำลังซื้อของบริษัทลดลงอยู่แล้ว  ต้อง save cost กันมากมาย  กอปรกับมีการแข่งขันที่มากขึ้น  ดังนั้น  วิธีการรับมือ  และเตรียมตัวเตรียมใจเพื่อให้อยู่รอดอย่างหนึ่ง  คือ

• ต้องดูแลติดตามลูกค้าดีกว่าที่เคยทำ  เนื่องจากการแข่งขันสูงขึ้น  และมีผู้ประกอบอาชีพอิสระประเภทนี้มากขึ้นด้วย
• ปรับลดราคาในการแปลลงนิดหน่อยเพื่อให้สามารถรับมือกับการแข่งขันที่สูงขึ้นนี้ได้
• เปิดช่องทางและขยายเครือข่ายให้มากขึ้น
• เน้นคุณภาพ  งานตรงตามเวลา  รักษาผลงานของเราให้สม่ำเสมอ 
• อดทนและมุ่งมั่น  ซึ่งงานประเภทนี้ต้องอาศัยความอดทนเป็นฐานมั่นอยู่แล้ว  เมื่อสถานการณ์แบบนี้ต้องเสริมคำว่า  เข้าใจสภาพเพิ่มด้วย  ทั้งนี้เนื่องจากว่า  จะได้ทำให้มีความสุขอยู่กับการเปลี่ยนแปลงได้  โดยไม่ต้องหวาดหวั่นมากนัก

ในมุมมองของเจ้าของบลอกก็คงต้องฝากข้อความประโยคหนึ่งยาว ๆ ว่า  "ไม่มีอะไรที่จะได้มาด้วยความง่ายมากนัก  และทุกสิ่งทุกอย่างย่อมผันแปรได้เสมอ  ดังนั้นเราทุกคนจึงต้องมีจิตใจที่แน่วแน่  บวกด้วยคำว่าเข้าใจในสิ่งที่เป็นไปเพื่อให้ความหมายกับชีวิต"

ฝนตกจึงรู้สึกว่า  "เหงา" 

สัมผัสเบา ๆ ความเหงาจากสายฝน

หลับตา  นึกนิ่ง  จิตรำพึง

ถึงว่างเปล่าของหัวใจ

ท่าทางว่าฝนจะทำพิษเอาการ  ตกติดต่อกันหลายวัน  ค่อนข้างนาน

ทำให้รู้สึกถึงฤดูฝนในเดือนเมษา

ความรู้สึกแบบนี้  บอกไม่ถูก  คงจะบอกได้แต่แค่ว่า

รู้สึกเหงา 

เอาเข้าไป  ฝนออกฤทธิ์ 

อากาศเปลี่ยนแปลงไป 

หัวใจคนเปลี่ยนไปด้วยหรือเปล่า

คืนนี้มีแต่เรา  ที่ยังนั่งเฝ้าหัวใจเราเอง

นอน  นอนไม่หลับ 

แอบนั่งพักให้หายวุ่น

หมดแรง  แล้วคงหนุน

หมอนอุ่น ๆ พักหลับกาย

เช้าวันใหม่  ยามฟ้ารุ่ง

สู่ท้องทุ่งสนามหนาม

เหยียบย่ำแสนยาวนาน

ท้องสนามยังแหลมคม

คืนนี้พักหลับจิต

ให้สนิทมิคิดหวั่น

พรุ่งนี้ใจมาดมั่น

จะก้าวผ่านจนพ้นแรง

และหวังเช่นวันนี้

ยังเป็นเช่นดังผ่านผัน

ต้องอดต้องทนนาน

จิตชื่นบานยามเข้าใจ

ถ้อยคำสื่อความคิด

ไม่สัมผัสเสียงใด ๆ

เป็นคำสื่อความหมาย

ออกจากใจคนหนึ่งคน

ยังนอนไม่หลับ  วันนี้เพิ่งได้พักหายใจ  หลังจากมีงานค้างคามาหลายเดือน  แต่ก็อย่างว่า  งานยังไงก็อยู่แม้ไม่มีเราแล้ว  วันพรุ่งนี้ก็คงต้องเสริมหัวใจเหล็กต่อไป  ไม่รู้ว่าเหล็กจะกลายเป็นเยื่อบาง ๆ มากแค่ไหน  แต่จะพยายามทำให้แกร่ง 

นอนไม่หลับ  เพราะดื่มกาแฟมาหนึ่งแก้ว  ราว ๆ 17.00 น. ของวันนี้ 

สำหรับคนที่เชื่อในฟ้าดิน  ก็คงจะรู้ว่าบางครั้งเราก็ไม่อาจฝืนในโชคชะตาใด ๆ ได้  แม้ดูเหมือนจะมีทางเลือก  แต่ทางนั้นก็แสนยากลำบากและไม่อยากจะเดินไปเท่าใดนัก  หลาย ๆ ชีวิตไม่มีแม้แต่ทางที่จะเดินใด ๆ

ฉันก็แค่คน ๆ หนึ่งที่เกิดมา  เรียนรู้  เติบโต  และอยู่ในวงล้อของวัฎจักรชีวิต  สิ่งที่ทำให้ฉันยิ้มได้  คือคำว่าส่วนตัว  หากแต่สิ่งที่ทำให้ฉันไม่สบายใจ  และรู้สึกไม่ดี  นั่นก็คือ  ผลประโยชน์  ค่านิยมวัตถุ  ความเบียดเบียน  การตัดสิน  และไร้มิตรจิตรมิตรใจ 

ก็คงจะคิดมาก  แต่จะพยายามยิ้มและเข้าใจให้มากกว่านี้

วันนี้เข้ามาเปลี่ยนเพลง  "ยอมจำนนฟ้าดิน" โบวี่

ไม่ได้อกหัก  ไม่ได้ช้ำรัก  ชีวิตสมบูรณ์ดี  หากจะพอใจก็คือดีมาก ๆ แต่หากไม่พอใจ  ยังมีอะไรให้ทำอีกมากมาย 

วันนี้ยืนอยู่บนเส้นทางที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเลย  แต่จะพยายามปูทางกุหลาบน้อย ๆ ให้คนที่รักและห่วงใย  เท่าที่มือและชีวิตดวงน้อย ๆ ดวงนี้จะทำได้ 

วูบหนึ่งของความรู้สึก  คือความท้อ  วูบหนึ่งของความรู้สึกคือแรงสู้  และวูบหนึ่งของความรู้สึกมีมากมาย  หมุนเวียนและสับเปลี่ยน  นั่นคือความจริง  ความไม่หยุดนิ่งของจิตใจ 

ฉันปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันก็คือมนุษย์คือคนธรรมดา  เพราะฉะนั้นวูบไหน ๆ มักจะปะปนไปกับเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย  บางครั้งอยากจะลบออกจากความทรงจำ  แต่อย่างไรก็ใช่จะทำได้ง่าย ๆ

ฉันยังไม่รู้เลยว่า  ทำไมความรู้สึกแบบนี้ยังเกิดขึ้นได้  ความรู้สึกฝันที่ว่างเปล่า  แม้ในชีวิตจะมีทุกอย่างที่ใครหลายคนอยากไขว่คว้าและปรารถนา  แต่สำหรับฉันเมื่อได้สัมผัส  กับบอกได้กับใจตัวเองว่า  ไม่ใช่ 

อย่างไรก็ตาม  ทางในทุกวันนี้ไม่ได้เลวร้ายมากมายนัก  กลับดีมาก ๆ ซะด้วยซ้ำ 

แต่วูบหนึ่งของหัวใจ  คือ  ความเหงา  และคิดถึง  ฉันก็แค่ไม่รู้ว่าฉันคิดถึงใคร  และคนที่อยู่ข้าง ๆ ฉันนี้คือคนที่ดีที่สุดที่ฉันต้องห่วงใยและปรารถนาดีตลอดลมหายใจที่มี

วูบหนึ่งของคำว่าคิดถึงก็ยังเป็นอยู่  ที่ไม่รู้ว่าคิดถึงใคร  ก็คงต้องปล่อยให้รู้สึก  วูบหนึ่งวูบใด  ผ่านไปผ่านมา  เพียงแต่เรายืนอยู่ตรงนี้  รู้  และเข้าใจ  มีเป้าหมาย  ทำตามที่ฝัน  และรักษาหน้าที่  เท่านี้ก็คงจะมีคุณค่าที่ได้เกิดมารับรู้ถึงความเป็นคน